Χαμένος στις Λέξεις

Θα ανοίξουμε μια μέρα τη ντουλάπα μας να βρούμε το άψυχο σώμα της ζωής που κρύψαμε Θα βρούμε τη ζωή που προστατεύσαμε μακριά από τα αδιάκριτα μάτια και τα κρύα χέρια της χειραψίας Θα ανοίξουμε μια μέρα τη ντουλάπα μας Και η νεκρή ζωή θα μας κάνει σινιάλο θα ‘χει φορέσει το ένδυμα της κρεμασμένης ελπίδας και θα μας αποχαιρετά καθώς θα σβήνει μπρος στα μάτια μας σαν όνειρο

Λευκή επιδερμίδα Σα νοτισμένο άσπρο χιόνι‧ Γάλα που έπινε τ’ αγιάζει Να μην νυχτώσει Να χορτάσει αγνή παρηγοριά Μη φύγει η ζωή απ’ τα μάτια Κι ο Μορφέας του ύπνου αποπαίδι Μην την πάρει Ρίγη στα κόκαλα η ανάσα Στις πόρτες άνεμος χτυπά σα καληνύχτα Κι εκείνη με τ’ ακροδάχτυλα δεμένα προσμονή Στο στήθος κλείνει την καρδιά της Χορεύοντας σε ένα ρυθμό αγάπης που δε γνώρισε ακόμη

Στέκουμε όρθιοι Ως πότε θα πεις Εχθές έκλαιγες στον ώμο μου Ήσουν μικρό παιδί εχθές Και δεν είχες ούτε σφεντόνα Ούτε την πέτρα να τους ρίξεις Ήσουν παράπονο εχθές Και σήμερα είσαι μόνο μια ευχή Δίχως πέτρες Δίχως κουκούλες Μόνο με όνειρα

Να ξεκινήσεις ένα πρωί να φύγεις έτσι όπως δεν έκανες ποτέ Να αφήσεις πίσω σου πρόσωπα, πράγματα, το καθαρό κρεβάτι σου Να προχωράς χωρίς να ξέρεις που πας ούτε γιατί φεύγεις Κάθε μέρα να είναι μια καινούρια αρχή στο τίποτα Έτσι θα ξανάρχιζες τη ζωή σου Σα να γεννιέσαι πάλι ξένος Τι ευτυχία θα ήτανε να μπορούσες να ξεβολευτείς για λίγο Να πεις δε θέλω τίποτα από κανέναν Σας τα χαρίζω τα λεφτά και τις δουλείες σας Σας τους χαρίζω τους έρωτες και τις αγάπες Σας χαρίζω την ευτυχία μου Κι έτσι γυμνός και μόνος Διαβάτης της ζωής να μην νοιαστείς για τίποτα

Σε κοιτάζω από ψηλά Όταν ο ήλιος πέσει θα γίνεις μια αναλαμπή αέρινη για να σκεπάσεις κάθε σκοτεινή εικόνα που κατακάθεται σα σκόνη παλιά στο μυαλό μου Περπατάς Κι εγώ μαζί σου Τα μάτια μου τρέχουν κυνηγημένα η ίδια η ζωή περνά από μπροστά μου Τα μαλλιά σου είναι πλεγμένα ανάμεσα σε δυο δάχτυλα πορεύεται o ήχος της νύχτας με τον ήχο των βημάτων σου τα δάχτυλα σου είναι το όπλο σου δυο κάννες που στοχεύουν ψηλά στον ουρανό η νύχτα είναι ο συνεργός σου φορεμένη στα νεανικά κορμιά κομμένα ρετάλια και γάζες φιμώνουν τα σώματα της καληνύχτας τα μάτια μου τρέχουν κι η ζωή περνά

Γλείφω τη ρόγα της συνείδησης, ένα κόκκινο γλειφιτζούρι που ξεχνιέμαι, η αιχμή του δόρατος, να ματώνω πάνω του τη γλώσσα μου, μας το ‘δωσε κάποτε για δώρο ένας μαύρος ουρανός˙ λίγο πριν πέσουμε, θηλάσαμε απ’ το στήθος άσπρες σταγόνες γάλα Μια μάνα, νεκρή πλέον, ψάχνει το μωρό της στο σταυρό τα δάκρυα της ανασκαλεύουν τις πληγές μας Που θα βρούμε μια μάνα να κλάψει για μας τώρα που οι μάνες δε μας θηλάζουν πια και τα δάκρυα μεγάλωσαν κι αυτά και δε συγχωρούνται Μη κλαις˙ τα δάκρυα της είναι καρφιά στα χέρια που μας άγγιξαν, θα αναστηθεί μη κλαις Χωμένοι μες στη χοάνη του κενού αλλάζουμε μες στους αιώνες Κρεμασμένοι στο αντίπερα παράλληλο σύμπαν εγώ αλλάζω, εσύ με αλλάζεις, αυτός σε αλλάζει εμείς σε αλλάζουμε αυτοί μας αλλάζουνε εμείς τους αλλάζουμε και που θα βρούμε, τώρα, άλλες Μαγδαληνές; τίς ἀποκυλίσει ἡμῖν τὸν λίθον; να γεμίσουν με τη λαγνεία τους τις μέρες εκείνες που η αγάπη μας πρόδωσε να γίνουν οι μαυροφορεμένες αγίες μας, που αγάπησαν πολύ και μας αγάπησαν, αμαρτωλές κι αγνές γ...

Πλυμένο το χώμα στη φλοίδα της γης, εσύ, τόσο διαφορετική, σχεδόν ανύπαρκτη, στο ρόλο της λησμονιάς , το χέρι μου ακουμπά στο πρόσωπο σου˙ κρατά ακόμα λίγη απ’ τη θέρμη σου, η μυρωδιά του βρεγμένου χώματος σμίγει με την ανάμνηση του σώματος σου Όλα αλλοιώνονται τα συναισθήματα μας, οι σκέψεις μας, οι άνθρωποι, το πρόσωπο σου στο σημείο που ακούμπησα Με τα χέρια στο μέλλον και με το μέτωπο ακουμπισμένο στο παρόν, έθαψα πίσω μου μια ελπίδα κάποτε να ανθίσει, μάτια βαμμένα απ’ τη σκιά της αναμονής, χωρίς να περιμένουν τίποτα, μόνο ένα κομμάτι γης ν’ αναστηθούν

Το κρύο σχηματίζει μια δεμένη απορία στο παλτό μου, το θλιμμένο πεζοδρόμιο αραδιάζει ένα σωρό ιστορίες, στα αυτιά μου βουίζει και πάλι ο ήχος μιας πληγής που είχα κρατήσει κλειστή, τώρα πάλι αιμορραγεί˙ δεν είναι δικό μου το χρέος, είναι βράδυ κι είμαι απλά φοβισμένος Νιώθω την κρύα ανάσα της γης στο πρόσωπο μου, στο δέρμα μου δεν υπάρχει πια εαυτός μόνο συλλογική ευθύνη, πρέπει να κρατηθώ, όμως τ’ αστέρια μοιάζουν τόσο μακρινά κι είναι ένας ρομαντισμός που δε θα μου επέτρεπα ποτέ Όλα γίνονται τόσο ανούσια κι αστεία που τελικά προτιμώ να κολλήσω πάνω τους, το μυαλό μου είναι πλέον λιωμένο καύσιμο η μηχανή με ρουφά, το γρανάζι τρίζει, κι εγώ γυρίζω με σπασμένα δόντια όλο γυρίζω 11/01/2008

Ένα πρωί θα σηκωθώ και θα ‘χει ο κόσμος μαζευτεί σε μια κουκκίδα η ελπίδα θα ’χει μαραθεί κι απ’ τα παράθυρα θα κρέμονται πνιγμένα σύμβολα θα είμαι τότε στο απόγειο της πτώσης μου τόσο μόνος που θα χωράω σε ένα κομμάτι ουρανό μα απ’ τον κήπο του θα βλέπω την αλήθεια Πίνακας Lost World by Alicia Mroz

Ύστερα από πρόσκληση του Solomantzarou να γράψω για τα όνειρα μου παραθέτω το παρακάτω κείμενο.... Όνειρα της φαντασίας μου έρμαια αγάλματα θεών πεθαμένων παρατημένα είδωλα στην απόχη της αιώνιας πλάνης χρώματα λέξεις από έναν κόσμο απροσπέλαστο ταξίδια πιασμένα στ’ απρόσιτα βάθη της θλίψης Όνειρα του μυαλού μου εικόνες σκουριά στις χαραμάδες του κόσμου ρυάκια ιδρώτα του έρωτα απόγεια ήχοι στο μισοσκόταδο μια στριγκλιά μελωδία ολόγυμνη ονειρώξεις των καημών μας ηφαίστεια Όνειρα θαλασσονέρι στα χείλη αλμυρό σταγόνες στα μάτια να βλέπουνε υγρές αιωρήσεις ανθάκια σε δέντρα που κάηκαν ρίζες στη γη π' αναπνέουν νεκροί πηγή της ανάσας στα όνειρα που γίνανε λέξεις Όνειρα παράλληλα σύμπαντα στον βυθό αυταπάτες βουλιαγμένης αλήθειας σπασμένα κάτοπτρα μιας ζωής σε ελεύθερη πτώση στο κενό ταξιδιάρικα θέλγητρα θα μου δώσετε πάλι το φιλί της ζωής που ζητώ Όποιος φίλος και αναγνώστης επιθυμεί μπορεί να γράψει για τα όνειρα του! Πίνακας "One Second Before Awakening from a Dream Caused by ...

Περπάτησε πάνω στις πιο αιχμηρές επιφάνειες, τα πόδια σου να αφήσουν ίχνη απ’ τη γενιά σου, να ξέρει ο δρόμος τα αποτυπώματα σου Ποιος είσαι με ποιόν μοιάζεις, πώς ισιώνεις το κορμί σου μετά από κάθε ανηφόρα, πώς κλείνεις τις λέξεις σου, χωρίς τελείες μόνο με αποσιωπητικά πώς περιμένεις κάθε πρωί να ανατείλει η είδηση ότι ο κόσμος δεν υπάρχει, γιατί εσύ είσαι απλά μια σκέψη, είσαι ένα ιδανικό που πρέπει να παλέψει, είσαι το φάντασμα αυτού που ονομάζεις εαυτό Όταν τα χέρια σου ξεφλουδίσουν απ’ το περπάτημα, τα πόδια σου θα στα ’χουν κόψει από καιρό, μη διστάσεις να ονειρευτείς κι έτσι χαμένος μέσα στο όνειρο θα ’χεις κερδίσει μια ολόκληρη ζωή

Κάποτε θα γραφτεί ένας στίχος που θα ‘ναι ο τελευταίος δε θα χρειάζεται να πούμε τίποτε άλλο η γλώσσα μας θα γίνει ένα με τον θάνατο του κόσμου κι εμείς αναστημένοι απ’ τη συνήθεια θα αρχίσουμε να μιλάμε έτσι όπως δε μιλήσαμε ποτέ Θα είναι όλα τόσο περιττά που η αναγκαιότητα τους θα μένει κάπου ξεχασμένη σα μια παλιά κακή συνήθεια η σειρήνα θα κρούει δίχως τον ήχο της αγωνίας το πρωινό θα βρέχει με ένα πέπλο στενής ευτυχίας δίχως βροχή μόνο με δάκρυα ακουμπισμένα δίπλα στην ανακούφιση σου η φωτιά θα πυρπολεί τα σώματα κι απ’ το φως της θα ακούγεται η λάμψη της μαγείας σου ο ποιητής θα γράφει δίχως λέξεις μόνο σιωπές θα γράφει και θα μιλάμε ξανά και ξανά για άλλες εποχές που δε γνωρίσαμε γι’ άλλες εποχές που ονειρευτήκαμε και ζήσαμε στη φαντασία μας θα ζούμε με την φαντασία μας και θα πεθαίνουμε στη φαντασία των άλλων όταν πλέον η αλήθεια τους δε θα χωράει τη δική μας Θα είναι στα αλήθεια όλα τόσο περιττά θα 'ναι σα να αρχίσαμε να ζούμε ανακα...

Το τυφλό νεκρόθυμο αγρίμι της σιγής πλακώνει πάλι τις ιδέες μου σα να ‘ναι τούτη η ησυχία η τελευταία κατάληξη της ζωής Ψηλαφιστά ψάχνω μες στη σιωπή την κατανόηση, με σάρκα και οστά τη βρίσκω ακουμπισμένη στην ίδια γωνιά, πάνω στην ίδια ασυνέχεια του χρόνου Η πίστη, αυτή η τυφλή αλήτισσα, με κοροϊδεύει μες στα μούτρα μου περιγελάει τις άναρθρες απόψεις μου, αμφισβητεί τα πώς και τα γιατί μου Φοβάμαι, όμως, πως πια δε με εκφράζουνε οι λέξεις Κάποτε όταν τα όνειρα θα ζωγραφίζονται στα σύννεφα και η ευαισθησία δε θα ‘ναι απλά ελάττωμα των αδυνάτων ή αθέμιτο όπλο στη σφαγή του κόσμου θα μιλήσω Όταν έρθει η ώρα να μιλήσω πραγματικά θα κάψω την ατσάλινη πόρτα που κρύβει τις βαρειές αποστάσεις της νύχτας -αυτές που περπατήσαμε παρέα με την μοναξιά των φίλων μας- και θα πεθάνω πάνω σε ένα όνειρο αναστημένος απ’ τον εφιάλτη