Posts

Showing posts from 2009

Xαμένες λέξεις

Τώρα πια μοιάζω σαν να έχω ξεχάσει τις λέξεις μου
Λέξεις αγαπημένες
Χιλιοειπωμένες
Λέξεις που τις βασάνισα
Και βασανίστηκαν μαζί μου

Πώς χάθηκαν τα βράδια της σιωπής
Παρέα με τον ήχο των πλήκτρων
Πού πήγαν αυτά τα ερεθίσματα που παρέσερναν τον νου μου
Που γίνονταν σύμπτωμα τόσο βαθύ
Σαν να περνούσαν τη σάρκα μου˙
Γίνονταν ένα με τα σπλάχνα μου

Τώρα κρεμασμένο το σώμα στο τσιγκέλι της απραξίας
Σκέφτομαι και δεν υπάρχω
Σκέφτομαι πως δεν υπάρχω
Χωρίς τις λέξεις˙
Σβήνω τα φώτα και βλέπω μόνο τ’ αστέρι μου
να παρατηρεί κάποιον άλλον ουρανό…
Υπάρχω,
μα δε σκέφτομαι

Χρόνος

Θα ανοίξουμε μια μέρα τη ντουλάπα μας
να βρούμε το άψυχο σώμα της ζωής που κρύψαμε
Θα βρούμε τη ζωή που προστατεύσαμε
μακριά από τα αδιάκριτα μάτια και τα κρύα χέρια της χειραψίας
Θα ανοίξουμε μια μέρα τη ντουλάπα μας
Και η νεκρή ζωή θα μας κάνει σινιάλο
θα ‘χει φορέσει το ένδυμα της κρεμασμένης ελπίδας
και θα μας αποχαιρετά
καθώς θα σβήνει
μπρος στα μάτια μας
σαν όνειρο

Αγνότητα

Λευκή επιδερμίδα
Σα νοτισμένο άσπρο χιόνι‧
Γάλα που έπινε τ’ αγιάζει
Να μην νυχτώσει
Να χορτάσει αγνή παρηγοριά
Μη φύγει η ζωή απ’ τα μάτια
Κι ο Μορφέας του ύπνου αποπαίδι
Μην την πάρει

Ρίγη στα κόκαλα η ανάσα
Στις πόρτες άνεμος χτυπά σα καληνύχτα
Κι εκείνη με τ’ ακροδάχτυλα δεμένα προσμονή
Στο στήθος κλείνει την καρδιά της
Χορεύοντας σε ένα ρυθμό αγάπης που δε γνώρισε ακόμη

Μ. Αναγνωστάκης

Κάτω απ' τις ράγες...

Κάτω απ' τις ράγες του τραίνου
Κάτω από τις γραμμές του βιβλίου
Κάτω από τα βήματα των στρατιωτών

Όταν όλα περάσουν - πάντα σε περιμένω.

Πέρασαν από τότε πολλά τραίνα
Κι άλλα πολλά βιβλία θα διαβαστούν
Κι άλλοι στρατιώτες το ίδιο θα πεθάνουν.

Κάτω από κάθε τι που σου σκεπάζει τη ζωή
Όταν όλα περάσουν -
Σε περιμένω.

Από τη συλλογή Η συνέχεια 3 (1962)

Πεθαίνοντας συμβατικά

Image
Κοίτα πώς φεύγουν οι άνθρωποι,
πώς αδειάζουν τα συναισθήματα˙
γερνάει ο χρόνος
τα σύνορα δεν μας κρατάνε πια
γέρασαν οι πατρίδες
τα όρια μας ξεπέρασαν
απ’ τη θάλασσα και πέρα ανεξερεύνητος τόπος
αψηλάφητα βουνά και αναχώματα χωρισμένα σε αποστάσεις

Το 'μαθα πια το παραμύθι
εδώ θα ζήσω κι εδώ θα πεθάνω
πάνω στις ίδιες σκέψεις
τις ίδιες ανησυχίες
παρέα με τις ίδιες αυταπάτες
χωρίς να προσπαθήσω να αλλάξω τίποτα
έχοντας ξεχαστεί στις φωνές του δρόμου˙
το μολύβι μου, βασανισμένο από εκδρομές στο χρόνο,
με τα σκαλίσματα των δοντιών στην άκρη του,
θα συνεχίσει να χαράσσει άθλιες αναμασήσεις του παρελθόντος

Βάζω αποσιωπητικά και συνεχίζω να ζω,
να αναπνέω, να πράττω και να σκέφτομαι
γιατί ο δρόμος μας είναι μακρύς
κι εμείς περιχαρακωμένοι στα όρια μιας στείρας φαντασίας


Πίνακας "Lane of Poplars at Sunset" by van Gogh

Οι χυμοί της θλίψης

Πλανιέται η μέρα στην εναγώνια παρηγοριά
σα ξεφτισμένο κρόσσι στη γωνιά που φιληθήκαμε
καρφώνει συμβολές, λιώνει σημάδια
εκεί που εκβάλουν οι χυμοί της θλίψης

Χάνεται η νύχτα στο μαύρο βάσανο
αυτής της πίκρας της βουβής που σ’ αγκυλώνει
κάνει πως φεύγει εκείνη η θύμηση η παλιά
μα στο λαιμό σου έχει δεθεί ο ήχος αυτής της λέξης που σκοτώνει

Αυτή η μέρα η βουβή σα ξεχασμένη προσευχή
είναι η συμπόνια, ειν' ενοχή και η συχώρεση
γυρνάει, φεύγει ψάχνει μια διέξοδο να βρει
μα η απουσία φυλακή, μπλεγμένη λέξη στο δίχτυ μίας ώρας που τελειώνει

Στέκουμε όρθιοι

Image
Στέκουμε όρθιοι
Ως πότε θα πεις
Εχθές έκλαιγες στον ώμο μου
Ήσουν μικρό παιδί εχθές
Και δεν είχες ούτε σφεντόνα
Ούτε την πέτρα να τους ρίξεις
Ήσουν παράπονο εχθές
Και σήμερα είσαι μόνο μια ευχή
Δίχως πέτρες
Δίχως κουκούλες
Μόνο με όνειρα

Εκ του ασφαλούς

Η μαχητικότητα μου περιορίζεται στα πόδια του γραφείου μου
Πίσω από αυτή την ξύλινη ασπίδα είμαι πανίσχυρος
Δράστης των σκέψεων μου
Επαναστάτης των γραπτών και των αραδιασμένων γραμμάτων
Κι έτσι γι’ άλλη μια φορά μιλώ για τη ζωή,
τα δικαιώματα,
την πείνα
Καθώς γεμίζω το κεφάλι μου
Και τρώω μεσημεριανό στις 2
Πάνω σ' αυτό το γραφείο πέθανε κάποτε η ανθρωπιά
και το αίμα της πλημμύρισε κάθε γωνιά του κόσμου