Αναίτια

Πλυμένο το χώμα στη φλοίδα της γης,
εσύ, τόσο διαφορετική,
σχεδόν ανύπαρκτη,
στο ρόλο της λησμονιάς
,
το χέρι μου ακουμπά στο πρόσωπο σου˙
κρατά ακόμα λίγη απ’ τη θέρμη σου,
η μυρωδιά του βρεγμένου χώματος σμίγει με την ανάμνηση του σώματος σου

Όλα αλλοιώνονται
τα συναισθήματα μας,
οι σκέψεις μας,
οι άνθρωποι,
το πρόσωπο σου στο σημείο που ακούμπησα

Με τα χέρια στο μέλλον
και με το μέτωπο ακουμπισμένο στο παρόν,
έθαψα πίσω μου μια ελπίδα κάποτε να ανθίσει,
μάτια βαμμένα απ’ τη σκιά της αναμονής,
χωρίς να περιμένουν τίποτα,
μόνο ένα κομμάτι γης ν’ αναστηθούν

Comments

solomantzaros said…
Διακρίνω το ίδιο κλίμα με το προηγούμενο ποίημα.
Κλίμα που, ομολογουμένως, είναι δοσμένο εξαιρετικά.
AleXandros K. said…
Έχεις δίκιο συνονόματε, ίσως αφήνει την ίδια αίσθηση ματαίωσης...αλλά προέρχεται από άλλες εμπειρίες και αναφέρεται σε διαφορετικές καταστάσεις!
solomantzaros said…
Προφανώς έχεις δίκιο. Ιδια ατμόσφαιρα μεν, άλλου είδους...καταχνιά δε.
Σίγουρα επηρρεάστηκα απο το στίχο
"Νιώθω την κρύα ανάσα της γης στο πρόσωπο μου"
στο ΓΡΑΝΆΖΙ
και
"Πλυμένο το χώμα στη φλοίδα της γης"
εδώ.
Είναι άλλου είδους ματαίωση το ΑΝΑΙΤΙΑ.
Με αφορμή όμως το στίχο σου
"έθαψα πίσω μου μια ελπίδα κάποτε να ανθίσει"
να σου πω μια μαντινάδα , πολύ παλιά.
.
Τον ίδιο χρόνο εφύτεψα
και γιασεμί κι αγάπη
κι έβγαλε ανθούς το γιασεμί
μα η αγάπη εχάθη.
AleXandros K. said…
Η λαϊκή σοφία είναι αξεπέραστη φίλε μου Solomantzare....Πολύ ωραία η μαντινάδα!

Popular posts from this blog

Αργύρης Χιόνης - Χερια

Αυτοκαταστροφή

Αρλέτα