Το γρανάζι

Το κρύο σχηματίζει μια δεμένη απορία στο παλτό μου,
το θλιμμένο πεζοδρόμιο αραδιάζει ένα σωρό ιστορίες,
στα αυτιά μου βουίζει και πάλι ο ήχος μιας πληγής που είχα κρατήσει κλειστή,
τώρα πάλι αιμορραγεί˙
δεν είναι δικό μου το χρέος,
είναι βράδυ κι είμαι απλά φοβισμένος

Νιώθω την κρύα ανάσα της γης στο πρόσωπο μου,
στο δέρμα μου δεν υπάρχει πια εαυτός μόνο συλλογική ευθύνη,
πρέπει να κρατηθώ,
όμως τ’ αστέρια μοιάζουν τόσο μακρινά
κι είναι ένας ρομαντισμός που δε θα μου επέτρεπα ποτέ

Όλα γίνονται τόσο ανούσια κι αστεία
που τελικά προτιμώ να κολλήσω πάνω τους,
το μυαλό μου είναι πλέον λιωμένο καύσιμο
η μηχανή με ρουφά,
το γρανάζι τρίζει,
κι εγώ γυρίζω
με σπασμένα δόντια
όλο γυρίζω

11/01/2008

Comments

solomantzaros said…
To μυαλό σου λοιωμένο καύσιμο;!
Πολύ απαισιόδοξοι στίχοι, αλλά φοβάμαι πως ταιριάζουν σε πάρα πολλούς ανθρώπους.
AleXandros K. said…
Έρχονται στιγμές για όλους μας, συνονόματε, που η απραξία μας καταδιώκει...πόσοι στίχοι άραγε χρειάζονται για να αλλάξει ο κόσμος;
solomantzaros said…
The answer my friend is blowing in the wind...........

Popular posts from this blog

Αργύρης Χιόνης - Χερια

Αυτοκαταστροφή

Αρλέτα