Το φάντασμα

Περπάτησε πάνω στις πιο αιχμηρές επιφάνειες,
τα πόδια σου να αφήσουν ίχνη απ’ τη γενιά σου,
να ξέρει ο δρόμος τα αποτυπώματα σου
Ποιος είσαι με ποιόν μοιάζεις,
πώς ισιώνεις το κορμί σου μετά από κάθε ανηφόρα,
πώς κλείνεις τις λέξεις σου, χωρίς τελείες μόνο με αποσιωπητικά
πώς περιμένεις κάθε πρωί να ανατείλει η είδηση ότι ο κόσμος δεν υπάρχει,
γιατί εσύ είσαι απλά μια σκέψη,
είσαι ένα ιδανικό που πρέπει να παλέψει,
είσαι το φάντασμα αυτού που ονομάζεις εαυτό
Όταν τα χέρια σου ξεφλουδίσουν απ’ το περπάτημα,
τα πόδια σου θα στα ’χουν κόψει από καιρό,
μη διστάσεις να ονειρευτείς
κι έτσι χαμένος μέσα στο όνειρο
θα ’χεις κερδίσει μια ολόκληρη ζωή

Comments

solomantzaros said…
Το κοιτάζω μέρες τούτο το ποίημα αλλά δεν μπορώ να βρω λέξεις ν΄αφήσω κάποιο σχόλιο. Είναι πολύ καλό.
Παρόλο που κι αυτό μιλάει για όνειρα , στο μπλογκ μου έχεις μια πρόσκληση.
AleXandros K. said…
Solomanzare σε ευχαριστώ και όπως σου είπα θα προσπαθήσω να απαντήσω στην πρόσκληση σου τις επόμενες μέρες....

Popular posts from this blog

Αργύρης Χιόνης - Χερια

Αυτοκαταστροφή

Αρλέτα