Αγνότητα


Λευκή επιδερμίδα
Σα νοτισμένο άσπρο χιόνι‧
Γάλα που έπινε τ’ αγιάζει
Να μην νυχτώσει
Να χορτάσει αγνή παρηγοριά
Μη φύγει η ζωή απ’ τα μάτια
Κι ο Μορφέας του ύπνου αποπαίδι
Μην την πάρει

Ρίγη στα κόκαλα η ανάσα
Στις πόρτες άνεμος χτυπά σα καληνύχτα
Κι εκείνη με τ’ ακροδάχτυλα δεμένα προσμονή
Στο στήθος κλείνει την καρδιά της
Χορεύοντας σε ένα ρυθμό αγάπης που δε γνώρισε ακόμη

Comments

Popular posts from this blog

Αργύρης Χιόνης - Χερια

Αρλέτα

Αυτοκαταστροφή