Xαμένες λέξεις


Τώρα πια μοιάζω σαν να έχω ξεχάσει τις λέξεις μου
Λέξεις αγαπημένες
Χιλιοειπωμένες
Λέξεις που τις βασάνισα
Και βασανίστηκαν μαζί μου

Πώς χάθηκαν τα βράδια της σιωπής
Παρέα με τον ήχο των πλήκτρων
Πού πήγαν αυτά τα ερεθίσματα που παρέσερναν τον νου μου
Που γίνονταν σύμπτωμα τόσο βαθύ
Σαν να περνούσαν τη σάρκα μου˙
Γίνονταν ένα με τα σπλάχνα μου

Τώρα κρεμασμένο το σώμα στο τσιγκέλι της απραξίας
Σκέφτομαι και δεν υπάρχω
Σκέφτομαι πως δεν υπάρχω
Χωρίς τις λέξεις˙
Σβήνω τα φώτα και βλέπω μόνο τ’ αστέρι μου
να παρατηρεί κάποιον άλλον ουρανό…
Υπάρχω,
μα δε σκέφτομαι

Comments

solomantzaros said…
Eκτός απο τις λέξεις βλέπω πως εδώ έχεις χαθεί και σε συναισθήματα.
(έχεις αφήσει σημάδια πίσω σου;)
AleXandros K. said…
Φίλε μου Solomantzare προσπαθώ να βρω τον δρόμο της επιστροφής αλλά μάλλον χάθηκα για τα καλά :-)
imarias said…
Συμβαίνει να κάνω τις ίδιες σκέψεις. Αλλά πιστεύω ότι ξανάρχονται οι λέξεις στο στόμα μας κάποια στιγμή, ίσως και μόνο για να επικοινωνήσουμε ανθρώπινα. Ευχομαι και για σένα και για μένα, και για όποιον πάσχει από προσωρινή "αλαλία" να επανέλθει με όλα πιο δυνατά. :)
AleXandros K. said…
Σε ευχαριστώ Μαρία...το πιστεύω πως θα ξαναβρούμε σιγά σιγά τη φωνή μας..ίσως να περνάμε φάση προσαρμογής σε νέα δεδομένα...ο χρόνος θα δείξει!
solomantzaros said…
Συνονόματε
Καλή Χρονιά
Εντάξει, χαμενος εισαι αλλά, βγάζε που και που κανα κεφαλάκι.
Δεν χάθηκε κι ο κόσμος!!!
AleXandros K. said…
Καλή χρονιά συνονόματε. Προσπαθώ να βρω το δρόμο του γυρισμού σιγά-σιγά (ακολουθώ τα σημάδια που λες και από πάνω!)

Από ότι είδα στο μπλογκ σου η έμπνευση και η δημιουργία καλά κρατούν....πάντα λοιπόν δημιουργικός και ακμαίος!
Anonymous said…
Υπάρχεις..;

Popular posts from this blog

Αργύρης Χιόνης - Χερια

Αυτοκαταστροφή

Αρλέτα