Πεθαίνοντας συμβατικά



Κοίτα πώς φεύγουν οι άνθρωποι,
πώς αδειάζουν τα συναισθήματα˙
γερνάει ο χρόνος
τα σύνορα δεν μας κρατάνε πια
γέρασαν οι πατρίδες
τα όρια μας ξεπέρασαν
απ’ τη θάλασσα και πέρα ανεξερεύνητος τόπος
αψηλάφητα βουνά και αναχώματα χωρισμένα σε αποστάσεις

Το 'μαθα πια το παραμύθι
εδώ θα ζήσω κι εδώ θα πεθάνω
πάνω στις ίδιες σκέψεις
τις ίδιες ανησυχίες
παρέα με τις ίδιες αυταπάτες
χωρίς να προσπαθήσω να αλλάξω τίποτα
έχοντας ξεχαστεί στις φωνές του δρόμου˙
το μολύβι μου, βασανισμένο από εκδρομές στο χρόνο,
με τα σκαλίσματα των δοντιών στην άκρη του,
θα συνεχίσει να χαράσσει άθλιες αναμασήσεις του παρελθόντος

Βάζω αποσιωπητικά και συνεχίζω να ζω,
να αναπνέω, να πράττω και να σκέφτομαι
γιατί ο δρόμος μας είναι μακρύς
κι εμείς περιχαρακωμένοι στα όρια μιας στείρας φαντασίας


Πίνακας "Lane of Poplars at Sunset" by van Gogh

Comments

Lilly said…
Η μεγαλύτερη ατίμωση της ανθρώπινης ύπαρξης,στο ποίημά σου.
Σαν να μην έφτανε που ζούμε συμβατικά..τώρα πεθαίνουμε κιόλας.

Ορισμένες φορές εύχομαι να μπορούσα..
Lilly said…
This comment has been removed by the author.
AleXandros K. said…
Συμβατικά ή αντισυμβατικά,
τίμια η άτιμα
ο ανθρώπινος βίος γράφεται από κάθε άνθρωπο διαφορετικά
Οι αξιολογικές κρίσεις έρχονται εκ των υστέρων, τους θέτει και τους επιβάλλει η κοινωνία της ομοιομορφίας...
κι εκεί να δεις συμβατικότητα αγαπητή μου φίλη!!

Popular posts from this blog

Αργύρης Χιόνης - Χερια

Αρλέτα

Αυτοκαταστροφή