Η πόλη αυτή
















Δεν είναι ασυνήθιστο σε τούτη εδώ την πόλη
να μένει σκοτεινή,
το φως της μέρας δε τη φτάνει,
κι αν κάποτε κάνει πως βγαίνει ο ήλιος,
αμέσως γύρω του πληθαίνουν σύννεφα,
σα παραστάτες μαυρισμένες να αλωνίζουν,
σύμμαχοι και συνοδοιπόροι

Σε τούτη εδώ την πόλη οι άνθρωποι γυρνάνε με κουκούλες˙
ξερά χωράφια κι εγκατάλειψη μυρίζει το χώμα στη βροχή˙
φοβούνται της βροχής το χάδι οι περαστικοί
και δε μιλάνε,
μόνο στα πρόσωπα χαράσσεται μια αγωνία,
η δική μου
κι η δική σου
Από τις στέγες των σπιτιών κρέμεται η βροχή σα δάκρυ
και σα στεγνώσει τη σκουπίζουμε
στα βλέφαρα μας,
νιώθοντας την αλμύρα της στα χείλη μας

Εδώ οι δρόμοι δε στεγνώνουνε ποτέ,
η υγρασία ολοένα σου θυμίζει ό,τι ξεχνάς,
η πέτρα που θα ξαποστάσεις γίνεται ξυράφι,
ο βοριάς κρεμάει στα χέρια σου δυο ζύγια˙
σε μαστιγώνει
και νοσταλγείς στο μυαλό σου

Τα αυτοκίνητα εδώ βιάζονται πολύ
και σα περνούν από μπροστά σου
βρέχουν με λίγο αίμα τα παπούτσια σου˙
από μέσα ισιώνουν τα βήματα σου,
να περπατήσουν στην πληγωμένη ανηφοριά

Σα συναντάς κάποιον γνωστό τον χαιρετάς,
βγάζοντας ήχους περίεργους στ’ αυτί,
πρωτόγονους σχεδόν αυθεντικούς,
πρωτόπλαστους στο στόμα˙ άλλης γλώσσας
και περπατάς
μιλάς ολοένα με την ψυχή σκυμμένη στο ανηφόρι

κι όταν τη νύχτα αργείς να κοιμηθείς,
κάτι θυμάσαι και ταξιδεύεις˙
κι όλο έρχεσαι
κι όλο φεύγεις
κι όλο γυρνάς
στην πόλη αυτή,
όλο γυρνάς

Πίνακας: And the Rain came by Francine Bradette

Comments

Anonymous said…
Καλησπέρα αγαπητέ Αλέξανδρε !
Όμορφη σελίδα έχεις στήσει, με τις ωραίες σου δημιουργίες και τα ενδιαφέροντα links και μουσικές σου.
Θα επανέλθω...

CHRISTOS P
AleXandros K. said…
Καλησπέρα φίλε μου Χρήστο
Σε ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια και για το πέρασμα σου...
Να 'σαι καλά!

Popular posts from this blog

Πεθαίνοντας συμβατικά

Αργύρης Χιόνης - Χερια

Χρόνος