Tάσος Λειβαδίτης

Αντίο

Κάποτε μια νύχτα θ' ανοίξω τα μεγάλα κλειδιά των τρένων γιά να
περάσουν οι παλιές μέρες
οι κλειδούχοι θα' χουν πεθάνει, στις ράγες θα φυτρώνουν
μαργαρίτες απ' τα παιδικά μας πρωϊνά
κανείς δεν έμαθε ποτέ πως έζησα, κουρασμένος απο τόσους χειμώνες
τόσα τρένα που δεν σταμάτησαν πουθενά, τόσα λόγια που δεν ειπώθηκαν,
οι σάλπιγγες βράχνιασαν, τις θάψαμε στο χιόνι
που είμαι; γιατί δεν παίρνω απάντηση στα γράμματά μου;
Κι αν νικηθήκαμε δεν ήταν απ' την τύχη ή τις αντιξοότητες,αλλά
απ' αυτό το πάθος μας για κάτι πιο μακρινό
κι ο αγέρας που κλείνει απότομα τις πόρτες και μένουμε πάντοτε
έξω
όπως απόψε σε τούτο το έρημο τοπίο που παίζω την τυφλόμυγα με
τους νεκρούς μου φίλους.
Όλα τελειώνουν κάποτε. Λοιπόν, αντίο! Τα πιο ωραία ποιήματα
δε θα γραφτούν ποτέ...

Comments

solomantzaros said…
Μετά απ΄αυτό θα κλείσω το κομπιούτερ για κάμποσες ώρες να μη διαβάσω τιποτε άλλο και μου φύγει αυτή η αίσθηση που δημιουργήθηκε.
AleXandros K. said…
Σολωμάντζαρε είναι από τα πολύ αγαπημένα μου ποιήματα...απ’τα πιο αυθεντικά που έχουνε γραφτεί...χαίρομαι που σου δημιούργησε κι εσένα μια ιδιαίτερη αίσθηση!
solomantzaros said…
Που έχεις χαθεί συνονόματε;
solomantzaros said…
Σκέφτομαι τώρα, μετα απο τόσες μέρες, μηπως αυτό το ποίημα του Λειβαδείτη, ήταν αποχαιρετιστήριο;
.
Υ.Γ. Το παραπάνω σχόλιο κατα 99% είναι σπαμ. Καλύτερα να μην το ανοίξει κανείς.
AleXandros K. said…
Μια παύση τη χρειαζόμαστε όλοι αγαπητέ συνονόματε!
Σε ευχαριστώ για το ενδιαφέρον σου...θα επανέλθω γρήγορα (όταν το επιτρέψουν οι υποχρεώσεις!)

Popular posts from this blog

Αργύρης Χιόνης - Χερια

Χρόνος

Αυτοκαταστροφή